Apalpando as palavras do salmom

10 agosto 2005

Neniñué

Alguén dixo que Mercedes Peón canta coa forza das cavadoras. Eu xa teño dúvidas de que Mercedes Peón cante. Haveria que inventar un verbo novo para explicar a electricidade toda que esa muller pon en cada sílaba. Recolle a tradición nunha xerra de cristal, e logo destroza a xerra e deixa que a água da vida se esparexa e se proclame pola terra seca de nós. Destroza, Mercedes Peón. Fragmenta a voz, retorce, e descubre-nos sen quere-lo unha terrível beleza, paralisante, a beleza digna de ser amada. Canta, Mercedes Peón, e trema-me o mundo todo desde os adentros, xa non sei onde comezo e onde remato, nen me importa. E xa só quero fechar os ollos e sentir que o barullo, as perspectivas derrotadas, a estraña borracheira se vai apoderando de min coma unha sabedoria antiga, esa sabedoria inútil dos devanceiros (que dixo Heaney na derrota). Grazas á xente maior de Baio, dixo, grazas aos vellos e às vellas de Bergantiños e Soneira, de Fornelos.
Maior, mui maior era aquela señora que se detivo a falar connosco namentres agardávamos o bus a Santiago e nos dixo: "O máis importante nesta vida é ter bondá". Soava a epílogo.

0 Comentários:

Enviar um comentário

Subscrever Enviar comentários [Atom]

<< Página inicial