Apalpando as palavras do salmom

29 setembro 2008

Pés contra o chan

De cando en vez cómpre volver a músicas que, nalgun momento, significaron algo novo e poderoso para os nosos ouvidos.
O momento do retorno, como todos os retornos, non está exento de riscos. O risco da decepzón. A verificazón de que aquelas sensazóns que crias inevitabelmente ligadas a esas melodias xa se extinguiron, xa non están, desapareceron.
Noutros casos o estremecimento permanece, a evocazón acode ainda à memória con maior ou menor puntualidade, mais transformada, filtrada se cadra pola pasaxe dos anos, remudada. A música, contodo, segue a dizer cousas, segue a ser a herva dourada, o caldo máxico que abre os ollos e estimula os sentidos. Iso está ben. Significa que evoluímos, mais sen perder nunca a conexión con aquilo que consideramos e entendemos como raiz de nós.
Alan Stivell é deses que nunca ou case nunca decepcionan. E iso que conta cunha das discografias máis avultadas e variadas da música folque internacional. Dúcias de álbumes presididos por unha coeréncia e unha constáncia admiráveis. Mais, de entre esa pléiade, eu fico cuns cantos que constituen, dalgun xeito, a banda sonora destes últimos anos.
Especialmente salientável é Back to Breizh!, publicado no ano 2000 e no que Stivell, após vários traballos sobrevoando sonoridades e temáticas pancélticas, regresava à especificidade musical, cultural e mesmo política dos países bretóns. Aí está a protesta contra catástrofes coma a do Erika no tema Ceux qui sement la mort; ou contra a incomprensón do Estado francés cara às peculiaridades bretoas en Suite Armoricaine; ou, nunha dimensón máis poética, a memória das cidades de vidro, da polisémica kaer wydr das lendas galesas, en Vers les îles et villes de verre.
Mais se hai nese álbume unha peza ao meu xuízo fermosa e suxerente, esa é Skoit'n treid. O seu próprio título (golpea cos pés, en bretón) e o ritmo da melodia levan-nos directamente aos territórios da tribo, dos pés percutindo contra o chan nunha asemblea que lembra escenas de waulking song escocesa, de ruada galega, de fes ceol irlandesa. O uso do kan ha diskan, distorsionado por momentos para rozar cadéncias próprias do rock ou do jazz, e o acompañamento infatigável da harpa fan que, para un namorado da música bretoa, este Skoit'n treid se convirta nunha porta ao trance. De novo, a herva dourada, o caldo máxico.
Con esta música de fundo e algunhas imaxes da vida e obra de Alan Stivell quixen fazer esta pequena homenaxe a un músico fascinante e en constante reinvenzón.


3 Comentários:

Anonymous Anónimo disse...

Oes, trabúcome ou o que se ve máis ou menos no 2:05 é (parecido a) unha fibela ou como se chame que está no museo de Coaña?

E sempre beizón por este blog con tantas cousas boas.

domingo, outubro 05, 2008

 
Blogger Ulmo de Arxila disse...

Olá! Supoño que te referes ao diadema de Ribadéu ou dos Oscos, que efectivamente ten uns deseños mui similares. Mais o que se ve na portada do disco BRIAN BORU é unha das placas do caldeiro de Gundestrup, unha xóia da arte celta cuxos deseños representan muitos dos principais mitos irlandeses e británicos. Nese fragmento que Stivell empregou como portada ve-se a Bran Vendigeit introduzindo os guerreiros mortos no Caldeiro de Resurrección depois dunha grande batalla. O texto completo aparece no Mabinogion.
En fin, que me lio! Graciñas polo teu comentário!

domingo, outubro 05, 2008

 
Anonymous breogain disse...

moi guapa a montaxe Ulmo, e Stivell fantástico coma sempre.

Un saúdo

segunda-feira, outubro 06, 2008

 

Enviar um comentário

Subscrever Enviar comentários [Atom]

<< Página inicial